2indya.com

Punjabi Poem

ਅੱਜ ਫਿਰ ਕੁਝ ਨਜ਼ਦੀਕ ਜਿਹਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਮੇਰਾ ਚੰਨ
ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਜਾਂ ਆਗਾਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਕਿਸੇ ਗੁਪਤ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਤੋਂ?
ਤਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਜਿਹਾ
ਇਕੱਲਾ ਹੀ
ਬੱਦਲਾਂ ’ਚ ਲੁਕਦਾ ਜਿਹਾ
ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ

ਕਦੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਹੈ
ਮੇਰੇ ਚੰਨ ਦਾ
ਦੁੱਖੜਾ ਫੋਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਦਾ
ਘੱਟ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਚਾਨਣੀ ਦਾ
ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸੁਣਾਣਿਆ ਹੈ
ਕੁਝ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ
ਸ਼ਾਇਦ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉਸਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਹੈ
ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਲਾਲਚ

’ਤੇ ਹੁਣ ਤਾਰਿਆਂ ਘੇਰ ਰੱਖਿਆ ਹੈ
’ਤੇ ਕੁਝ ਉਜਲਾ-ਉਜਲਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ
ਕਿਸੇ ਦਾ ਚੰਨ

Punjabi Poem

ਮਾਂ (ਭਾਰਤ ਮਾਂ) ਤੂੰ ਸੌਂ ਜਾਇਆ ਕਰ,
ਡੁਬਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ,
ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਉਠਇਆ ਕਰ ,
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਪਿਛੋਂ,
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਹ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਸਹਿਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ.
ਤੇਰੇ ਦਿਲ (ਦਿੱਲੀ) ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਦਿਆਂ ਹੀ,
ਜਾਗ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਤੇਰੀ ਕੁਖੋਂ ਜੰਮੇ ਕੁਝ ਅਨਚਾਹੇ ਪੁੱਤ,
ਜਾਗ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਉਹ ਤੇਰੀਆਂ ਬੇਟੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲੁੱਟਣ ਲਈ,
ਮੇਰੇ ਆਪਣਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਲੁੱਟਣ ਲਈ,
ਜਾਗ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਤੈਨੂੰ ਤੜਫ਼ਾਓਣ ਲਈ.
ਮਾਂ ਤੂੰ ਸੌਂ ਜਾਇਆ ਕਰ,
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਹ ਹਨ੍ਹੇਰਾ …
ਨਹੀਂ ਮਾਂ! ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ!
ਹੁਣ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ.
ਕੁਝ ਸੌਂਦੇ ਤਾਂ ਨੇ ਰਾਤੀਂ ਤੇਰੀ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ.
ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ…
ਨਹੀਂ ਮਾਂ! ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ,
ਜਦ ਤੇਰੇ ਖਾਤਿਰ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਹੋਰਾਂ ਜਵਾਨੀ ਵਾਰ ਦਿੱਤੀ,
ਜਦ ‘ਆਜ਼ਾਦ’ ਵਰਗਿਆਂ ਤੈਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ.
ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ,
ਤੇਰੇ ਸਪੂਤ ਹੁਣ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਵਰਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਨੇ.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਬੱਸ ਕੁਝ ਲੇਖਾਂ ਤੇ ਪਾਠਾਂ ਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ.
ਅਤੇ ਅਸੀਂ,
ਅਸੀਂ ਨਿਕੰਮੇ, ਸਭ ਵੇਖਦਿਆਂ ਵੀ ਚੁੱਪ ਹਾਂ…
ਮਾਂ ਤੂੰ ਸੌਂ ਜਾਇਆ ਕਰ,
ਮੈਂ ਬਦਲਾਓ ਲਿਆਵਾਂਗਾ.
ਇਹ ਤਾਰਿਆਂ ਛਾਵੇਂ ਸੁੱਤੀ ਕੌਮ ਮੈਂ ਜਾਗਾਵਾਂਗਾ.
ਇਹ ਡੁੱਬਿਆ ਸੂਰਜ ਮੈਂ ਚੜਾਵਾਂਗਾ.
ਪਰ ਓਦੋਂ ਤੱਕ ਤੂੰ ਸੌਂ ਜਾ,
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਹ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਸਹਿਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ.

Punjabi Poem

ਬੜਾ ਦੁੱਖਦਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਜਦੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਟੁਰਦੇ ਹਾਂ
”ਛਲਣੀ ਹੋਇਆ ਸ੍ਵੈਮਾਣ”
ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ
ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਪੈੜਾਂ
ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ
ਉਹਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਭੁਲੇਖਾ
ਬੜਾ ਦੁੱਖਦਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ…
ਜਦੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੀ
ਟੋਲ਼ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਉਸਨੂੰ
ਅਣਚਾਹਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ‘ਚੋਂ
‘ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੀ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ
ਬੜਾ ਦੁੱਖਦਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਇਹ ਸਭ ਸਹਿਣਾ…

Punjabi Poem

ਪੁੱਤਰਾ ਰੁਕ! ਜ਼ਰਾ ਠਹਿਰ!
ਇਕ ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ ਵੇਖ,
ਕਿਧਰ ਚਲਿਆ ਹੈਂ ਤੂੰ?
ਜ਼ਰਾ ਪਿੱਛੇ ਪਰਤ ਕੇ ਵੇਖ,
ਕੀ ਗਵਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ ਤੂੰ?
ਬਾਪੂ ਜੀ ਦੇ ਪੜ੍ਹਾਏ ਪਾਠ
ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਚੇਤੇ ਨਾ ਆਏ?
ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦੁਲਾਰ ਨੇ
ਤੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁਲਾਏ?

ਛੋਟੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਸੀ
ਬਾਹੋਂ ਫੜ ਤੁਰਨਾ ਸਿਖਇਆ,
ਅੱਜ ਉਸੇ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਵੰਡਣ ਦਾ
ਆਰਮਾਨ ਹੈ ਤੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਕਿਹੜਾ ਸੱਪ ਹੈ ਆਖਰ
ਜਿਸ ਤੈਨੂੰ ਹੈ ਆ ਡੰਗਿਆ?
ਹੱਥ ਬੰਨ੍ਹੀ ਭੈਣ ਦਾ ਵੀ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਮਾਣ ਨਾ ਰਖਇਆ।

ਚੱਲਾ ਪੁੱਤ ਕੋਲ਼ ਬਾਪ ਦੇ,(ਇਹ ਸੋਚ)
ਲਵਾਂਗਾ ਬਟਵਾਰਾ ਕਰਵਾ।
ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਕਰ ਟੋਟੇ
ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੰਨਤ ਵਸਾ।

ਕਰ ਹਿੰਮਤ ਉਸ ਆਖ ਸੁਣਾਇਆ
ਬਾਪੂ ਜੀ ਨੂੰ ਸਭ।
ਬਾਪੂ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣ ਇਹ,
ਲਾਇਆ ਮੌਤ ਨੂੰ ਗਲ਼।

ਮਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੇ,
ਪੁੱਤਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਪਾਏ।
ਪਹਿਲੋਂ ਪਿਓ ਆਪਣਾ ਮਾਰਿਆ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਤੇ ਵਾਢੇ ਪਾਏ।

’47 ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨੇ
ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਸੀ ਬਣਾਇਆ।
’66 vਵਿੱਚ ਆਪਣਿਆਂ ਹੀ,
ਹਰਿਆਣਾ ਵੱਖ ਕਰਾਇਆ।
ਤੇ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ
ਫਿਰ ਓਹੋ ਸਭ ਹੈ ਦੁਹਰਾਇਆ।

ਬੱਸ ਕਰੋ ਪੁੱਤਰੋ ਵੇ,
ਬੰਦ ਕਰੋ ਇਹ ਸਭ।
ਕਿਉਂ ਕਿਸੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ
ਭੁੱਲਦੇ ਹੋ ਆਪਣਾ ਰੱਬ।

ਪੰਜ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ
ਜਦ ਗੁਰੂਆਂ ਚਰਣ ਪਾਏ,
ਬੰਜਰ ਪਏ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਵੀ
ਫੁੱਲ ਸਨ ਉੱਗ ਆਏ।
ਵੰਡ ਕੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਹੁਣ
ਤੁਸੀਂ ਰਾਖਸ਼ ਕਿਉਂ ਨੇ ਪਾਲੇ?
ਵੰਡੇ ਪੰਜੇ ਦਰਿਆ ਹੁਣ ਮੈਂ
ਕਰਦਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ।

Punjabi Poem

ਅੱਜ ਹਰ ਵਾਰ ਦੀ ਤਰਾਂ
ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ,
ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬੋਲੇ
ਝੂਠਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ,
ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ
ਛੁਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ,
ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫ਼ਿਰ ਕਲਮ ਚੁੱਕੀ।

ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ
ਉਸਦੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਨੂੰ,
ਉਸਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ,
ਕਾਗਜ਼ ’ਤੇ ਉਤਾਰਨ ਦੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ,
ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫ਼ਿਰ ਕਲਮ ਚੁੱਕੀ।

ਪਰ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ

ਉਸਨੂੰ ਬੇਵਫਾ ਕਹਿਣ ਦੀ।

ਸਹੀ ਸੀ ਉਹ ਤਾਂ,
ਉਸਨੇ ਤਾਂ ਕਦੀ ਵੀ
ਕੋਈ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤਾ,

ਮੈਂ ਹੀ ਨਾਦਾਨ
ਉਸਨੂੰ ਦਿਲ ਦਾ ਮਹਿਰਮ ਬਣਾ ਬੈਠਾ ਸਾਂ।

ਪਰ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ,
ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ
ਹੰਝੂਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿੰਮੇਦਾਰ ਕਹਿਣ ਦੀ।

ਅਚਾਨਕ!
ਮੇਰੀ ਅੱਖ ‘ਚੋਂ
ਇੱਕ ਹੰਝੂ ਡਿੱਗਿਆ,
’ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ
ਮੈਨੂੰ ‘ਉਸਦਾ’ ਚਹਿਰ ਦਿਖਿਆ,
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚਹਿਰਾ ਦਿਖਿਆ

ਜੋ ਸਦਾ ‘ਸੱਚ’ ਲਿਖਣ ਦੀ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦਾ ਸੀ,
’ਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਭਾਲ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਉਹਨਾਂ ਖੋਖਲੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਦੀ
ਬੁਨਿਆਦ;

’ਤੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ?

ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ
ਕਲਮ ਦਾ ਜਿਵੇਂ
ਸਾਹ ਘੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ;

’ਤੇ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ’ਚੋਂ
ਡਿੱਗਣਾ ਹੀ ਠੀਕ ਸਮਝਿਆ॥

Punjabi Poem

ਉਲਝਾ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ
‘ਤੇ ਨਿੱਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ
ਸੁਲਝਾਉਣ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ

ਚੋਰੀ ਚੋਰੀ
ਅੱਖੋਂ ਓਲ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ
ਕੁਝ ਨਵੀਆਂ ਗੰਢਾਂ
ਕੱਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ

ਡਰਦਾ ਹਾਂ
ਜੇ ਸੁਲਝ ਗਈ
ਇਹ ਪਹੇਲੀ
ਤਾਂ ਫੁਰਸਤ ਮਿਲੇਗੀ

ਤੇ ਜ਼ਹਿਨ ਵਿੱਚ ਦਫ਼ਨ ਕੀਤੇ
ਕੁਝ ਨਾਸੂਰ ਸਵਾਲ
ਸੱਚਾਈ ਬਣ ਜਾਣਗੇ

ਮੁਰਦੇ ਦਫ਼ਨ ਹੀ ਚੰਗੇ ਨੇ…

ਰੋਜ਼-ਏ-ਹਸ਼ਰ ਤੇ
ਖ਼ੁਦਾ ਆਏਗਾ
ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਦਫ਼ਨ
ਸਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਗਾਏਗਾ

ਆਪੇ ਲੱਭ ਲਏਗਾ ਜਵਾਬ
ਉਹ ਤਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਨਾ ਸਭ

ਉਦੋਂ ਤੱਕ
ਮੈਂ ਗੰਢਾਂ ਕੱਸੀ ਜਾਨਾਂ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਲਝਾਈ ਜਾਨਾਂ…

ਭਾਵੇਂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਧੋਖਿਆਂ ਦੀ ਝੜੀ ਲੱਗ ਗਈ,

ਪਰ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ ਆਨੰਦ ਛਾ ਗਿਆ…

ਇਸ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਮੁੱਲ ਪੈਣਾ ਸੀ,

ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹੀ ਕਹਿਣਾ ਸੀ,

ਕਿ ਫੁੱਲ ਖਿੜਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੁਮਲਾ ਗਿਆ,

ਫਿਰ, ਭਾਵੇਂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਧੋਖਿਆਂ ਦੀ ਝੜੀ ਲੱਗ ਗਈ

ਪਰ ਤੇਰਾ…

ਕੁੱਝ ਪਲਾਂ ਦਾ ਹੀ ਸਾਥ ਸੀ ਪਰ ਸੀ ਜੱਗੋਂ ਪਰਾਂ ਦਾ,

ਇੰਨਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਤੇ ਸੀ ਜੱਗੋਂ ਪਰਾਂ ਦਾ,

ਅਜਿਹਾ ਸਾਥ ਟੁੱਟਿਆ ਕਾ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਤੜਪਾ ਗਿਆ,

ਫਿਰ, ਭਾਵੇਂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਧੋਖਿਆਂ ਦੀ ਝੜੀ ਲੱਗ ਗਈ

ਪਰ ਤੇਰਾ…

ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਹੁੰਦਾ,
ਜਿਉਂਦਾ, ਫਲ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ
ਮੀਂਹ, ਝੱਖੜ, ਹ੍ਨੇਰੀ ਦਾ ਨਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਪਣਾ ਨਾ ਕੋਈ ਘਰ ਹੁੰਦਾ,
ਬਸ, ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ।

ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਤਾਰਾ ਹੁੰਦਾ,
ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਸੌਂਦਾ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ,
ਨਾਮ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਵੀ ਅਨਜਾਨ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਹੁੰਦਾ,
ਬਸ, ਚਮਕਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ।

ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜੀਵ ਹੁੰਦਾ,
ਹਰ ਸਮਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ।
ਕਦੇ ਇੱਧਰ ਕਦੇ ਓਧਰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆਉਂਦਾ,
ਬਸ, ਤੈਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ।

ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਖ਼ਿਆਲ ਹੁੰਦਾ,
ਬਣਦਾ ਤੇ ਬਿਗੜਦਾ, ਕਦੇ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਕਦੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਹੀ,
ਕਦੇ ਕਾਮਯਾਬ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਫ਼ੇਲ, ਕਦੇ ਛੇਤਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਕਦੀ ਦੇਰ,
ਬਸ, ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ।

ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਜੇ ਮੈਂ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਾ ਹੁੰਦਾ,
ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ਰੀਰ ਹੁੰਦਾ ਨਾ ਕੋਈ ਸੋਚ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਆਪਣਾ ਨਾ ਪਰਾਇਆ,
ਨਾ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਨਾ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਹੁੰਦਾ,
ਬਸ, ਨਾ ਹੋਣਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆਂ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ।